این رساله که توسط بخش اطلاعرسانی جنبش آزاد بلوچستان منتشر شده است، با هدف جلب توجه به روشها و رخدادهای گوناگون نسلکشی ملت بلوچ که توسط دولت اشغالگر ایران در طول یک قرن حکومت استعماری خود بر بلوچستان انجام شده است، تهیه شده است. آخرین و سازمانیافتهترین نمونه از این نسلکشی مداوم، با نام «جمعه خونین» شناخته میشود.
رویدادی که در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ در شهر زاهدان در بلوچستان تحت اشغال ایران رخ داد، یکی از تاریکترین فصول تاریخ بشریت است. در این روز، دولت اشغالگر ایران بر روی معترضان غیرمسلح بلوچ که پس از نماز جمعه در مسجد گرد آمده بودند، آتش گشود. دهها بلوچ بیگناه به شهادت رسیدند و صدها نفر زخمی شدند.
این روز در میان محافل سیاسی و اجتماعی بلوچ به نام «جمعه خونین» یاد میشود. این فاجعه صرفاً یک رویداد نادر نبود، بلکه نشانهای آشکار از سیاستهای نسلکشی مداوم علیه ملت بلوچ است.
پیشینه: فریاد یک دختر، اندوه یک ملت:
این اعتراضات به دنبال تجاوز یک مقام دولتی ایران به یک دختر ۱۵ ساله بلوچ به نام ماهو بلوچ آغاز شد، جنایتی که نه تنها وجدان بشریت، بلکه بنیان های حقوق بینالملل را نیز زیر پا گذاشت. اما وقتی ملتی استعمار می شود، از حق تعیین سرنوشت محروم میگردد، به جرم هویت خود مجرم شمرده میشود و زیر سلطه خشن قرار میگیرد، لذا تلاش برای عدالت در همان دستگاه اشغالگر خود به پرسشی بیپاسخ تبدیل میشود.
روایت دولتی و سیاست سرکوب:
دولت اشغالگر ایران پیوسته از تاکتیکهای سنتی استعمار برای خاموش کردن صدای ملت بلوچ استفاده کرده است. هزاران جوان بلوچ به بهانه قاچاق مواد مخدر اعدام شدهاند و فعالان سیاسی و حقوق بشری بیشماری تحت عنوان «امنیت ملی» ربوده شدهاند.
جابجا کنندگان سوخت بی بضاعت، معروف به «سوختبران»، در جنایتی وحشیانه همراه با خودروهایشان زنده زنده سوزانده میشوند، اقدامی که مایه شرمساری بشریت است.
سازمانهای بینالمللی حقوق بشر مانند عفو بینالملل و دیدهبان حقوق بشر بارها سیاستهای ضد بلوچ دولت ایران را محکوم کردهاند، با این حال اشغالگران با مصونیت از مجازات به اقدامات خود ادامه میدهند.
استثمار اقتصادی، نسلکشی فرهنگی:
بلوچستان نه تنها سرشار از منابع طبیعی است بلکه از اهمیت ژئوپولیتیکی ویژهای نیز برخوردار است. با این حال، دولت اشغالگر ایران بر پایه الگوی کلاسیک استعمار، این منابع را برای منافع تهران غارت میکند، نه برای رفاه مردم بلوچ.
بلوچها از فرصتهای شغلی، مؤسسات آموزشی و امکانات بهداشتی محروم هستند. زبان، فرهنگ و هویت ملی آنها به طور سیستماتیک از طریق تحمیل زبان فارسی و تهاجم فرهنگی غیربلوچ در حال نابودی است.
با اسکان دادن جمعیتهای غیربلوچ همچون فارس ها در سرزمین بلوچ، تلاشی حسابشده برای تبدیل بلوچها به اقلیتی در وطن خود صورت میگیرد.
روایت مقاومت بلوچ: نه به بردگی:
ملت بلوچ همواره مبارزهای استوار برای آزادی، هویت و حاکمیت خویش پیش برده است، چه در قیام خانهای بلوچ، چه در جنبشهای دانشجویی انقلابی و چه در مقاومت جوانان امروز. ملت بلوچ همیشه در برابر نیروهای اشغالگر محکم ایستاده است.
جمعه خونین فصل دیگری از این مقاومت است، جایی که مسجدی به میدان نبرد تبدیل شد، غیرنظامیان بلوچ هدف قرار گرفتند و انسانیت در خون غلتید.
سکوت جامعه جهانی، غفلت همدستانه:
سکوت جامعه جهانی در برابر جنایات علیه ملت بلوچ در ایران نه تنها شرمآور بلکه به معنای همدستی با ستمگر است.
سازمان ملل، اتحادیه اروپا، سازمان همکاری اسلامی و دیگر نهادهای بینالمللی در قبال نسلکشی بلوچ سکوت کردهاند.
چنین سکوتی خیانت به اصول عدالت جهانی است و تنها ظالم را جسورتر میکند
پایان اشغال و استعمار، تنها راهحل:
دولت ایران نیرویی اشغالگر و استعماری در بلوچستان است که ملت بلوچ را از حقوق سیاسی، اقتصادی و فرهنگیشان محروم کرده است.
راهحل در اصلاحات یا خودمختاری نسبی نیست، بلکه در استقلال کامل و تصمیمگیری حاکمانه نهفته است. ملت بلوچ حق ذاتی کنترل سرزمین، منابع، فرهنگ و آینده خود را دارد.
پایبندی به اصول:
جنبش آزاد بلوچستان، ارزشها، اصول و آرمانهای مبارزه رهاییبخش ملی را بالاتر از هر ملاحظهای قرار میدهد.
وقتی جنبشها اصول یا ارزشهای خود را رها کنند، نفاق و هرجومرج پدید میآید و همین نفاق ریشه شکست است.
از اینرو FBM قاطعانه باور دارد:
برای پرهیز از شکست، باید از تفرقه پرهیز کرد.
برای پرهیز از تفرقه، باید از رفتار غیر اصولی پرهیز کرد.
و برای پرهیز از رفتار غیر اصولی، باید تسلیم خواستههای مبارزه آزادیبخش شد.
نتیجهگیری: جمعه خونین – خاطره هولناک:
جمعه خونین به ما یادآوری میکند که آزادی صرفاً یک شعار نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی است.
تا زمانی که ملتی کنترل کامل بر هویت، سرزمین و زبان خود نداشته باشد، بقای آن ملت در خطر است.
خونهای ریخته شده در خیابانهای زاهدان فقط یک اعتراض نبود، بلکه اعلامی بود مبنی بر اینکه ملت بلوچ تا آخرین نفس به مقاومت در برابر ظلم ادامه خواهد داد.
آزادی یک حق است، نه یک جرم.
مقاومت در برابر استبداد یک واکنش طبیعی است، نه تروریسم.
